Op een miezerige donderdagochtend is het in het Paashuis gezellig druk. Zoals iedere maandag-, dinsdag- en donderdagochtend is er van tien tot twaalf uur inloop. Luitje, een van de trouwe bezoekers, is er vandaag ook. Na een grapje over hoe weinig ze er eigenlijk is, begint Luitje te vertellen hoe ze in het Paashuis terecht is gekomen. Bij de opening in oktober 2018 kwam ze eens een kijkje nemen. Daarna bleef ze een paar maanden weg. ‘Ik dacht: nu ga ik niet, want dan zullen ze wel denken dat ik voor mijn kerstcadeautje kom.’
Vanaf januari in het volgende jaar was ze er weer. ‘En sindsdien kom ik iedere week.’ Inmiddels is het Paashuis een vertrouwde plek voor haar geworden. Wat het zo fijn maakt? De gezelligheid, de gesprekken en de mensen die naar je vragen. ‘Je hebt wat en dan vertel je dat. Er wordt naar je gevraagd. Maar het gaat niet iedere keer over de zware dingen. Dat vind ik fijn. Ik hou niet van klagen. “Niet klagen, maar dragen”, zei mijn moeder vroeger altijd. Dat houd ik nog steeds vast. Als ik hiernaartoe ga, laat ik mijn sores thuis.’
In het Paashuis is ruimte voor verdriet en zorgen, maar ook voor gezelligheid. Er wordt net zo goed over de gewone, dagelijkse dingen gepraat. Iedereen deelt wat hij of zij wil delen. Juist die ontspannen sfeer maakt dat Luitje zich er thuis voelt. Terwijl ze vertelt, kijkt ze even naar de tafel naast haar, waar een groepje bezoekers creatief bezig is. Als een man met rollator langskomt, roept ze lachend ‘Waar ga je heen met je racekar?’. Het zegt veel over de sfeer in het Paashuis: er is ruimte voor een praatje, een grap en een lach. ‘Als het Paashuis er niet zou zijn, zou ik de gezelligheid wel missen. Naast mijn familie heb ik niet veel contacten. Dit is de plek waar ik mensen ontmoet.’ Terwijl Luitje vertelt, wordt haar gevraagd of ze nog een kopje koffie lust. ‘Met twee suiker!’ roept ze de gastvrouw achterna.
Er is voor Luitje genoeg te doen in het Paashuis. Op maandag- en donderdagochtend is ze bij de inloop te vinden. Op dinsdagmiddag schuift ze aan om te klaverjassen. Iedere eerste en derde dinsdag van de maand is er ’s avonds een gezamenlijke maaltijd. Dan blijft ze na het kaarten gewoon zitten tot ze aan tafel kan. En op vrijdag wordt er gebreid en gehaakt. Samen met een andere dame breit ze truitjes voor weeskinderen in een tehuis, Ze gaat altijd alleen naar het Paashuis, maar alleen is ze er eigenlijk nooit lang. Er is vanzelf wel iemand om mee te praten. Voor Luitje is het Paashuis een plek waar ze mensen ontmoet en haar zorgen even thuis kan laten. Een plek waar ze zichzelf kan zijn.